ROŚLINY OZDOBNE

Stronę redaguje Anna Musur

Rośliny cebulowe i bulwiaste

* Budowa cebuli * Budowa bulwy *

* Klasyfikacja cebul * Klasyfikacja bulw *

* Uprawa * Klasyfikacja roślin cebulowych * Opisy roślin * Pędzenie *

Budowa cebuli

Rys. 1. Schemat budowy cebuli na przykładzie jednorocznej cebuli tulipana.

1. łuska zewnętrzna (okrywająca)

2. łuski wewnętrzne (spichrzowe)

3. zawiązek części nadziemnej (liście, pęd kwiatostanowy, części kwiatu)

4. zawiązki cebul przybyszowych (przyszłorocznych)

5. piętka (przekształcony, silnie skrócony pęd)

6. korzenie

Budowa bulwy

Klasyfikacja cebul

Klasyfikacja bulw

Klasyfikacja roślin cebulowych i bulwiastych

Opisy roślin

A B C D E F G H I J K L M N O P R S T U V W X Y Z

Zdjęcia cebul pochodzą ze strony http://www.touchofnature.com

Niektóre zdjęcia roślin pożyczyłam z Internetu

Allium giganteum - czosnek olbrzymi

Allium karataviense - czosnek karatawski

Allium moly - czosnek południowy

Chionodoxa sardensis - śnieżnik sardeński

Colchicum autumnale - zimowit jesienny

Crocus vernus - krokus wiosenny

Eranthis hyemalis - rannik zimowy

Pochodzenie: Rośnie dziko w Europie Południowej i Azji Mniejszej.

Dekoracyjność: Wczesnowiosenne żółte kwiaty otoczone kołnierzykiem liści.

Opis: Gatunek wytwarza bulwy korzeniowe. Wysokość ok. 10 cm. Liście osadzone w okółkach, po 3 na szczycie ogonka. Liście zupełnie zanikają po kwitnieniu. Kwiat nie jest zróżnicowany na kielich i koronę, zbudowany jest z 6-8 płatków o intensywnej żółtej barwie i delikatnym zapachu. Rośliny są niskie i delikatne, ale doskonale widoczne z daleka na tle śniegu, kwitną bowiem już w II-III. Po kwitnieniu bardzo łatwo zawiązuje nasiona, umieszczone w zielonych torebkach. Nasiona te bardzo łatwo rozsiewają się po ogrodzie, dając obfity samosiew.

Wymagania: Dobrze rośnie na stanowiskach wilgotnych i półcienistych lub słonecznych. Gleba najlepiej próchniczna, wilgotna, o odczynie obojętnym.

Uprawa: Bulwy wykopujemy jeszcze przed całkowitym zaschnięciem liści, a do gruntu sadzimy je jesienią. Przed zimą warto przykryć rośliny torfem lub korą.

Zastosowanie: Doskonale nadaje się do tworzenia grup szczególnie w połączeniu z fioletowo kwitnącymi roślinami. Bardzo dobrze wygląda pod drzewami i krzewami. Długo rośnie w jednym miejscu. Nadaje się do sadzenia w niewielkich grupach w ogródkach skalnych.

Rozmnażanie: Przez oddzielanie nowych bulw lub podział starych (co 2-3 lata) po wykopaniu w V. Podzielone bulwy można od razu wysadzić do gruntu lub przechować je do jesieni w wilgotnym torfie. Można też rozmnażać rannik przez nasiona wysiewane w maju do skrzyneczek. Nasiona kiełkują następnej wiosny.

Fritillaria imperialis - szachownica cesarska

Fritillaria meleagris - szachownica kostkowata

Galanthus nivalis - śnieżyczka przebiśnieg

Pochodzenie: Jest to nasz gatunek rodzimy, objęty całkowitą ochroną. Rośnie dziko w lasach liściastych południowej części naszego kraju.

Dekoracyjność: Białe, wiosenne kwiaty, wyrastające wprost ze śniegu, tworzące duże kwitnące plamy.

Opis: Jest to roślina o cebulach wieloletnich, okrytych delikatną, łatwo odpadającą łuską zewnętrzną. Gatunek długowieczny. Wysokość do 20 cm. Liście wąskie, długie, sinozielone. Kwiaty białe, umieszczone pojedynczo na wierzchołku pędu kwiatostanowego. Budowa kwiatu bardzo charakterystyczna - 6 płatków zebranych jest w dwóch okółkach - 3 płatki zewnętrzne są znacznie dłuższe od wewnętrznych i zakrywają je. 3 płatki wewnętrzne są krótkie i posiadają na końcach zielone paski. W czasie gwałtownych zmian temperatur płatki zamykają się. Kwitnienie w II - III. Po kwitnieniu liście stopniowo żółkną i zasychają. Jeżeli nie przytniemy przekwitłych kwiatów, to w ich miejsce pojawia się owoc - torebka wypełniona nasionami roznoszonymi przez mrówki. Przebiśnieg często jest mylony ze śnieżycą wiosenną, kwitnącą w zbliżonym czasie (nieco później).

Wymagania: Doskonale rośnie w miejscach półcienistych i wilgotnych, na glebach zasobnych w próchnicę, o odczynie lekko zasadowym. Poza tym jest mało wymagająca i łatwa w uprawie.

Uprawa: Po wyschnięciu liści (VI-VII) wykopujemy cebule (nie musimy tego robić częściej niż co 4 lata), czyścimy i przechowujemy w wilgotnym torfie lub trocinach, możliwie krótko ze względu na łatwe wysychanie cebulek. Wysadzamy ponownie do gruntu już w VIII.

Zastosowanie: Doskonale nadaje się do tworzenia grup jednogatunkowych lub w połączeniu z innymi tak wcześnie kwitnącymi roślinami. Bardzo dobrze wygląda pod drzewami i krzewami. Nadaje się do sadzenia w niewielkich grupach w ogródkach skalnych. Stosowany też jako kwiat cięty. Roślina trująca.

Rozmnażanie: Roślina tworzy dużo cebulek przybyszowych, dzięki którym można łatwo rozmnożyć ten gatunek. Ponadto roślina daje obfity samosiew, jeżeli w porę nie przytniemy przekwitniętych kwiatów.

Hyacinthus orientalis - hiacynt wschodni

Iris reticulata - kosaciec żyłkowany

Leucojum vernum - śnieżyca wiosenna

Pochodzenie: Jest to nasz gatunek rodzimy, objęty całkowitą ochroną. Rośnie dziko w lasach liściastych na południu kraju.

Dekoracyjność: Białe, wiosenne kwiaty.

Opis: Jest to roślina o cebulach wieloletnich, okrytych jasną łuską zewnętrzną. Wysokość 15-20 cm. Liście wąskie, długie, ciemnozielone. Kwiaty białe, umieszczone po 1-2 na wierzchołku pędu kwiatostanowego, delikatnie pachnące. Okwiat nie jest zróżnicowany na kielich i koronę, składa się z 6 płatków równej długości, z żółtą plamką na końcu każdego płatka. Kwitnienie w III-IV. Po kwitnieniu liście stopniowo żółkną i zasychają. Jeżeli nie przytniemy przekwitłych kwiatów, to w ich miejsce pojawia się owoc - torebka wypełniona nasionami. Śnieżyca często jest mylona z przebiśniegiem, kwitnącym w zbliżonym czasie (nieco wcześniej).

Wymagania: Doskonale rośnie w miejscach półcienistych i bardzo wilgotnych, na glebach zasobnych w próchnicę, lekko gliniastych. Poza tym jest mało wymagająca i łatwa w uprawie.

Uprawa: Po wyschnięciu liści (VII) wykopujemy cebule (nie musimy tego robić częściej niż co 4 lata), czyścimy i przechowujemy. Wysadzamy ponownie do gruntu już w VIII.

Lilium x hybridum - lilia ogrodowa

Muscari botryoides - szafirek drobnokwiatowy, szafirek groniasty

Pochodzenie: Rośnie dziko w Europie Południowej.

Dekoracyjność: Niebieskie (szafirowe) kwiaty, rośliny tworzą gęste niebieskie dywany.

Opis: Jest to roślina o cebulach wieloletnich, okrytych szarymi łuskami zewnętrznymi. Wysokość 15-20 cm. Liście wąskie, długie, ciemnozielone. Kwiaty niebieskie, okwiat zrośnięty, dzięki czemu kwiaty wyglądają jak małe kuleczki. Kwiaty zebrane w groniaste kwiatostany. Z jednej cebuli wyrasta 3-8 pędów kwiatostanowych. Kwitnienie w IV-V.

Wymagania: Doskonale rośnie w miejscach półcienistych lub słonecznych, na glebach zasobnych w próchnicę, przepuszczalnych, niezbyt wilgotnych. Poza tym jest mało wymagający i łatwy w uprawie.

Uprawa: W VII wykopujemy cebule (nie musimy tego robić częściej niż co 4 lata), czyścimy i przechowujemy. Wysadzamy ponownie do gruntu już w VIII.

Zastosowanie: Doskonale nadaje się do tworzenia grup na trawnikach. Nadaje się do sadzenia w niewielkich grupach w ogródkach skalnych. Cenny gatunek na kwiat cięty.

Rozmnażanie: Roślina tworzy dużo cebulek przybyszowych, dzięki którym można łatwo rozmnożyć ten gatunek. Wysadzamy je do gruntu w VIII. Ponadto można rozmnażać roślinę z nasion wysiewanych jesienią.

Narcissus x hybridus - narcyz mieszańcowy